اموال آنها ، راجع به جهاد و تخطئه اصحابش كه چرا در جايى كه دفاع از وطن اسلامى لازم است شما سستى و كوتاهى مى كنيد انشاء فرمودند . بهانه جويى اصحاب حضرت براى فرار از جنگ به اينجا رسيديم كه حضرت فرمود : « فَاِذَا أَمَرْتُكُمْ بِالسَّيْرِ إِلَيْهِمْ فِي أَيَّامِ الْحَرِّ قُلْتُمْ : هذِهِ حَمَارَّةُ الْقَيْظِ أمْهِلْنَا يُسَبِّخْ عَنَّا الْحَرُّ ، وَإذَا أَمَرْتُكُمْ بِالسَّيرِ إلَيْهِمْ فِى الشِّتَاءِ قُلْتُمْ : هذِهِ صَبَارَّةُ الْقُرِّ أَمْهِلْنَا يَنْسَلِخْ عَنَّا الْبَرْدُ ، كُلُّ هذَا فِرَاراً مِنَ الْحَرِّ وَالْقُرِّ ، فَاِذَا كُنْتُمْ مِنَ الْحَرِّ وَالْقُرِّ تَفِرُّونَ ، فَأَنْتُمْ وَاللَّهِ مِنَ السَّيْفِ أَفَرُّ » ( پس وقتى در ايام تابستان به شما دستور مى دهم به طرف دشمن سير كنيد مى گوييد : الآن در شدّت گرما و تابستان است ، به ما مهلت بده تا گرمى هوا بشكند و ساكن شود ; و وقتى در زمستان به شما امر مى كنم به طرف دشمن برويد مى گوييد : زمستان هوا سرد است ، به ما مهلت بده تا سرماى زمستان تمام شود ; همه اينها براى فرار از گرما و سرماست ، پس به خدا قسم شما كه از گرما و سرما فرار مى كنيد از شمشير بيشتر فرار خواهيد كرد . ) « حمارَّة » در مورد شدّت گرما ، و « صبارَّة » در مورد شدّت سرما استعمال مىشود . « قيظ » به معناى تابستان ، و « قُرّ » به معناى سرما مى باشد . « يسبّخ عنّا الحرّ » يعنى « يسكن عنّا الحرّ » سكون پيدا كند از ما گرما . كسى كه مردانگى و شجاعت و غيرت و حميت دارد وقتى ببيند دشمنان به كشور اسلامى يورش برده اند و به زنهاى مسلمان بى احترامى كرده اند و اموال مسلمين را غارت كرده اند ، در مقابل دشمن ايستادگى مىكند و ديگر سرما و گرما براى او مطرح نيست ، كسى كه مرد جنگ باشد و در مقابل تير و سرنيزه و شمشير دشمن ايستادگى كند ، از توپ و تانك و خمپاره باكى نداشته باشد ، تحمّل سرما و گرما براى او آسانتر است ، اما مردى كه غيرت و شجاعت نداشته باشد ، از مردانگى فقط صورت مردانه دارد ، لذا حضرت خطاب به مردم كوفه مى فرمايد :